Over een paar weken verschijnt Isfahan. De weg terug. En met het verschijnen komt ook het andere deel van dit vak, het deel waar ik minder goed in thuis ben: zichtbaar worden. Marketing. Campagnes. Ik merk dat ik daar best zenuwachtig van word.

Niet omdat ik het niet belangrijk vind. Juist omdat ik het wél belangrijk vind. Het voelt raar om over jezelf te praten, jezelf aan te prijzen. Maar als ik eerlijk ben, gaat het me niet om mij. Het gaat me om Míu. Om Jee. Om Choep en Manos en alle anderen die ik onderweg heb leren kennen, terwijl ik hun verhaal schreef. Ik ben van ze gaan houden. Ik zou graag ook andere harten willen raken met mijn personages, met wat ze beleven.

Want dat is wat er is gebeurd tijdens het schrijven: hun reis werd mijn reis. Ik wist niet altijd waar het verhaal me zou brengen, en dat is precies wat ik hoop dat lezers ook zullen voelen.

Ik moet eerlijk bekennen: toen ik aan dit boek begon, dacht ik al snel aan De Alchemist van Paulo Coelho. Dat kleine boekje heeft me ooit iets laten zien over wat een verhaal kan doen – hoe een simpele reis, verteld met de juiste eenvoud, iets in een lezer kan raken dat blijft hangen. Ik ben niet gaan schrijven om zo te worden. Ik ben gaan schrijven omdat de verhalen er al waren, in fragmenten, stukjes die ik al die tijd met me meedroeg, en die nu samenkwamen.

Deze week kreeg ik van Geert Kimpen (Parisbooks.eu en Londonbooks.eu) een verhaal te lezen dat ik niet kende. Wat me verbaasde, was de lef van Paulo. Toen De Alchemist in de jaren negentig uitkwam, verkocht het aanvankelijk nauwelijks. Later ontdekte Coelho dat er illegale pdf’s van zijn boek rondzwierven op internet. De meeste auteurs zouden dan een advocaat inschakelen. Coelho deed het tegenovergestelde: hij ging zelf gratis digitale exemplaren aanbieden en moedigde lezers aan om zijn werk te delen. Zijn gedachte was simpel: mensen moeten een boek eerst leren kennen, voordat ze het willen bezitten. Veel mensen om hem heen vonden het een vreemde keuze. Maar zijn bekendheid groeide, de verkoop van zijn papieren boeken groeide mee, en De Alchemist werd uiteindelijk een van de best verkochte romans ooit, in meer dan tachtig talen.

Ik vergelijk mijn boek niet met De Alchemist. Maar het verhaal deed wel iets met me. Zoals Geert het zelf verwoordde: een boek dat niemand ontdekt, kan ook niemand raken.

Waar mijn ongemak met marketing vandaan komt? Ik weet het niet, maar ik ga het toch doen ; ) Niet omdat ik zo nodig gezien wil worden. Maar omdat ergens, in een dorpje of een stad die ik niet ken, een lezer zit die precies dit verhaal nodig heeft – en die het alleen kan vinden als het zichtbaar isDus: de komende tijd zal ik af en toe iets delen. Een stukje van het verhaal. Een blik achter de schermen. Ik doe het voor Míu en Jee. Voor de lezer die ik nog niet ken. En een beetje, misschien, voor de jonge vrouw die ooit De Alchemist las – op een kruising in haar leven, met een baan in de financiële sector, net na een auto-ongeluk, op zoek naar iets spiritueels en dacht: ooit wil ik ook zo’n verhaal vertellen.