Weinig boeken hebben zoveel losgemaakt als De Da Vinci Code van Dan Brown. Wereldwijd gingen er tientallen miljoenen exemplaren over de toonbank, het boek stond in Nederland wekenlang op de eerste plaats van de bestsellerlijst, en in 2006 volgde de verfilming met Tom Hanks. Niet bepaald een klein clubje lezers, dus.

Robert Langdon, hoogleraar symboliek, ontrafelt symbool voor symbool een geheim dat eeuwenlang verborgen is gehouden. Een geheim over wie werkelijk macht had, en wie die macht angstvallig verborgen hield.

Brown bouwde er een hele reeks omheen met dezelfde mystieke sfeer: Het Bernini Mysterie, Het Verloren Symbool, Inferno, Oorsprong en, heel recent, Het Ultieme Geheim — stuk voor stuk verhalen vol verborgen codes, oude symboliek en geheimen die niet voor iedereen bedoeld waren.

Dat is precies wat me altijd heeft gefascineerd aan dit soort verhalen: een code die niet zomaar een puzzel is, maar een sleutel naar kennis die met opzet is weggemoffeld.

Het amulet in Isfahan. De weg terug

Even voor de duidelijkheid: mijn boek is geen Da Vinci Code. Andere tijd, andere plek, andere schrijfstijl — noem het maar op. Maar toch zag ik, terwijl ik schreef, wel een verwant sfeertje ontstaan.

In mijn eigen boek ‘Isfahan. De weg terug’, het vervolg op ‘Ik noem je Míu’, draagt Míu namelijk óók een amulet. Een amulet met een code — een teken van een netwerk van vrouwen, dat al eeuwen bestaat. Oude kennis, doorgegeven van generatie op generatie. Ceremonies onder de sterren. Rituelen onder volle maan.

Er is nog een tweede amulet in het verhaal. Dat is vernietigd.

Waarom? Omdat de kennis die het droeg te belangrijk was om te laten bestaan — voor wie de macht had, tenminste. Het ging over de ware kracht van vrouwen, over netwerken die zich niets aantrokken van wie er op dat moment de dienst uitmaakte. Dat soort kennis, dat soort verbondenheid, is door de geschiedenis heen vaker weggewerkt dan bewaard.

Mijn boek, verfilmd? (dromen mag)

Ik zie het al helemaal voor me: mijn boek, verfilmd. Een amulet, een code die ontcijferd moet worden, een geheim netwerk van vrouwen dat opduikt, dansend op de Akropolis. Net als bij Robert Langdon draait het niet om het symbool zelf, maar om wat het verbergt — en om wie dapper genoeg is om het weer aan het licht te brengen.

Zal mijn boek ooit zo bekend worden als De Da Vinci Code? Vast niet. Maar een meisje mag dromen, toch?

Meer weten over Míu en haar amulet? Lees ‘Ik noem je Míu’ en ‘Isfahan. De weg terug’. Mail voor pre-order naar karinvandriel@me.com.