In dit blog vertel ik over de inspiratie achter ‘Ik noem je Míu’ en het vervolg ‘Isfahan. De weg terug’ — en waarom ik steeds weer denk: wacht, dit kán toch geen toeval zijn? 😄

Shaolin Heroes, Kung Fu Helden, en nu ook Nolans nieuwe film The Odyssey… het lijkt alsof het universum meeschrijft.

Van Míu tot Shaolin op tv

In 2025 lanceerde ik mijn debuutroman ‘Ik noem je Míu’. Een verhaal waarin kungfu een hoofdrol speelt. Niet zoals de bekende legende het vertelt, waarin Bodhidharma de krijgskunst naar de Shaolin-tempel brengt. Anders.

Ik vroeg me af: wat als het geen monnik was, maar een meisje? Wat als zíj iets in beweging zette?

En bijna tegelijkertijd verschenen er twee televisieprogramma’s over Shaolin.

In Nederland Shaolin Heroes, met onder anderen Jaap Jongbloed, Waldemar Torenstra en Kim-Lian van der Meij, en in België Kung Fu Helden, met onder anderen Nora Monsecour.

Niet over vechten, maar over stil worden

Wat me opviel: geen van beide programma’s ging eigenlijk over vechten.

Het ging over stil worden. Over discipline. Over loslaten. Over jezelf tegenkomen.

Precies waar ik tijdens het schrijven ook steeds weer op uitkwam.

Een scène die me raakte: het gesprek tussen Nora Monsecour en master Shi Heng Yi. Nora vertelde open en eerlijk over hoe het is om steeds weer beoordeeld te worden. Heng Yi luisterde vooral. En zei toen, niet letterlijk maar ongeveer: beklim die berg. Meer niet.

Maar het kwam binnen. Dat zag je.

Misschien is dat ook wel kungfu. Niet harder worden. Maar zachter, zonder jezelf kwijt te raken.

Dat zie ik trouwens ook dichter bij huis. Bij het Shaolin Centrum Haarlem komen de harde en de zachte kant van martial arts samen met meditatie. Je leert jezelf verdedigen. Maar ook wanneer je juist niet hoeft te vechten.

Misschien is dát wel de belangrijkste les.

Van Míu naar Odysseus

En nu gebeurt het weer.

Ik ben nu bezig met het vervolg op Míu: ‘Isfahan. De weg terug’. Míu reist in dat boek verder naar het westen, tot in Hellas. Naar Athene. Naar de wortels van haar grootouders.

En terwijl ik daaraan schrijf, ligt Griekenland ineens overal. Hellas, de Odyssee — het is volop in het nieuws, dankzij The Odyssey, de nieuwe film van Christopher Nolan, met Matt Damon als Odysseus. Groots uitgebracht, wereldwijd in de bioscoop, en precies over datzelfde verlangen waar ook mijn boek over gaat: de lange weg terug naar huis.

Weer zoiets. Een onderwerp waar ik me al maanden stilletjes in verdiep, dat ineens op meerdere plekken tegelijk opduikt. Alsof het al klaarlag om zichtbaar te worden, en ik toevallig — of niet toevallig — precies op dit moment aan het schrijven ben.

Toeval of synchroniciteit?

Of dit allemaal toeval is? Ik weet het niet.

Jung zou het waarschijnlijk synchroniciteit noemen. Ik noem het vooral bijzonder. Míu zoekt haar weg naar Hellas. Odysseus zoekt zijn weg naar huis. Misschien is dat, uiteindelijk, hetzelfde verhaal.

Toeval of niet. Ik hou van magie. En ik vind het mooi.

Bestel ‘Ik noem je Míu’ en Isfahan. De weg terug  mail naar karinvandriel@me.com