Susan Smit is een van de bekendste Nederlandse auteurs als het gaat om historische romans met een spirituele laag. Met boeken als Vloed, Gisèle en De heks van Limbricht verweeft ze geschiedenis met thema’s als vrouwelijke kracht, natuurreligie en autonomie. Geen zware kost, maar verhalen die je meenemen en ongemerkt iets in beweging zetten. Ze laten je anders kijken naar het verleden én naar de tijd waarin we nu leven.

Regelmatig krijg ik de vraag: ‘Als je van Susan Smit houdt, welke schrijvers zijn dan ook de moeite waard?’ Namen die vaak genoemd worden zijn Simone van der Vlugt, Emilia Hart, Lucinda Riley, Isabel Allende en Alice Hoffman. Schrijvers die ieder op hun eigen manier geschiedenis, mystiek, familieverhalen en de kracht van vrouwen samenbrengen.

Toch merkte ik tijdens het lezen van dit soort boeken dat ik naar iets anders zocht. Iets wat niet alleen terugkijkt naar het verleden, maar ook onderzoekt wat oude wijsheid vandaag nog voor ons kan betekenen.

Mijn eigen zoektocht tijdens het schrijven

Tijdens het schrijven van ‘Isfahan. De weg terug’ ontdekte ik steeds meer hoe we zijn losgegaan van onze natuur. Door te schrijven over de sterren, het dansen bij het vuur, de amazones, kwam ik zelf langzaam weer dichter bij hen — bij de vrouwen die het leefden.

‘Isfahan. De weg terug’ noem ik geen historische roman, hoewel het verhaal langs oude beschavingen gaat, bestaande plaatsen en gebeurtenissen die echt hebben plaatsgevonden. Het is fictie, maar wel fictie die voortkomt uit vragen die mij al jaren bezighouden.

Tijdens mijn eigen zoektocht kwam ik steeds weer uit bij hetzelfde thema: de balans tussen het mannelijke en het vrouwelijke. Jarenlang hebben we vooral geleerd om vanuit daadkracht, controle en presteren te leven. Eigenschappen die waardevol zijn, maar die soms zo dominant zijn geworden dat de zachtere, intuïtieve vrouwelijke kracht naar de achtergrond verdween.

Niet alleen in vrouwen, maar ook in mannen.

Voor mij gaat vrouwelijke kracht niet over zacht zijn omdat het moet. Het gaat over vertrouwen, voelen, creëren, verbonden zijn met de natuur en leven vanuit intuïtie. Niet tegenover het mannelijke, maar ernaast. Pas wanneer die twee elkaar weer ontmoeten, ontstaat er iets wat voelt als heelheid.

Míu, de Pleiaden en oude wijsheid

Die zoektocht heb ik verweven in het verhaal van Míu. Haar reis is tegelijk een innerlijke reis. Ze ontdekt dat de antwoorden die ze zoekt niet alleen in oude steden of vergeten verhalen liggen, maar ook in zichzelf.

Tijdens het schrijven kwamen ook de Pleiaden steeds weer op mijn pad. Niet als een waarheid die ik wil verkondigen, maar als een symbool dat me bleef fascineren. In veel oude culturen spelen de Pleiaden een bijzondere rol. Ze worden verbonden met wijsheid, oorsprong en herinnering. Waarom keren ze in zoveel beschavingen terug? Wat wilden onze voorouders ons daarmee vertellen?

Ook Orion en Sirius hebben een plek gekregen in het verhaal. Niet om uit te leggen hoe de wereld in elkaar zit, maar omdat ze uitnodigen om opnieuw vragen te stellen. Zijn we onderweg iets kwijtgeraakt? Leefden mensen vroeger dichter bij de natuur, bij de aarde en misschien ook wel dichter bij zichzelf?

Ik heb daar geen vaste antwoorden op.

Terug naar wie we in wezen zijn

Wat ik wel weet, is dat deze vragen mij terugbrachten naar mijn eigen leven. Naar meer rust. Minder moeten. Meer vertrouwen op wat ik diep van binnen al wist. Misschien is dat voor mij wel de echte betekenis van De weg terug: niet terug naar vroeger, maar terug naar wie we in wezen zijn.

Dat is ook wat ik de lezer gun. Geen boek dat vertelt hoe het zit. Geen spiritueel handboek. Maar een verhaal dat ruimte laat voor verwondering. Dat je meeneemt langs oude beschavingen, sterrenverhalen en vergeten kennis, terwijl het je misschien ongemerkt dichter bij jezelf brengt.

En misschien is dat precies wat goede verhalen doen. Ze geven geen antwoorden, maar herinneren je aan de vragen die je eigenlijk allang in je meedraagt.

Houd je van verhalen zoals die van Susan Smit? Lees ‘Isfahan. De weg terug’